Star Trek: Πως ξεκίνησαν όλα!

Στις 11 Μαρτίου 1964, ο 43χρονος Αμερικανός Τζιν Ρόντενμπερι, ένας ευφάνταστος τηλεοπτικός παραγωγός και παράλληλα μακροχρόνιος λάτρης της επιστημονικής φαντασίας, έφτιαξε μία σύνοψη σεναρίου για μια διαστημική τηλεοπτική, την οποία και ονόμασε Star Trek. Αυτή, επρόκειτο να διαδραματιστεί σε ένα μεγάλο διαστημόπλοιο με το όνομα S.S. Yorktown κατά τον (μελλοντικό) 23ο αιώνα, έχοντας πλήρωμα εντεταλμένο να ασχοληθεί  με την εξερεύνηση του Γαλαξία. Ο ίδιος ο δημιουργός επεσήμανε κάποιες επιρροές στην αρχική ιδέα του, μερικές από τις οποίες περιλαμβάνουν τις ιστορίες του Van Vogt (διαστημόπλοιο Space Beagle), τη σειρά ιστοριών Marathon και την ταινία Forbidden Planet (1956). Κάποιοι έχουν επίσης κάνει παραλληλισμούς με την τηλεοπτική σειρά Space Ranger (1954), μια διαστημική όπερα που περιλάμβανε πολλά από τα στοιχεία που ήταν αναπόσπαστα του Star Trek, όπως η οργάνωση, οι σχέσεις με το πλήρωμα, οι αποστολές, μέρος της διάταξης της «γέφυρας» του σκάφους και μερικά ακόμη στοιχεία της τεχνολογίας.  Ο Ρόντενμπερι επηρεάστηκε επίσης από τα μυθιστορήματα του C. S. Forester με ήρωα τον χαρακτήρα Horatio Hornblower, έναν τολμηρό καπετάνιο που εξερευνούσε μακρινές θάλασσες στο πλαίσιο αποστολών ευγενούς σκοπού. Συχνά αναφερόταν με χιούμορ στον καπετάνιο Κερκ ως «Οράτιο Χορνμπλόουερ του Διαστήματος». 

Ο Ρόντενμπερι είχε ήδη μεγάλη εμπειρία στη συγγραφή σειρών και για την Άγρια Δύση, οι οποίες ήταν πολύ δημοφιλείς -ως τηλεοπτικές εκπομπές- στις δεκαετίες του 1950 και του 1960. Διαθέτοντας αυτό το υπόβαθρο, χαρακτήρισε τη νέα εκπομπή στο πρώτο του προσχέδιο ως «Wagon Train to the stars». Όπως και το γνωστό Wagon Train, κάθε επεισόδιο επρόκειτο να είναι μια αυτοτελής ιστορία περιπέτειας, τοποθετημένη στη γενική δομή ενός συνεχιζόμενου ταξιδιού (με 5ετή διάρκεια) στο διάστημα. Στην αρχική ιδέα του Ρόντενμπερι ο πρωταγωνιστής ήταν ο καπετάνιος Ρόμπερτ Έιπριλ. Αυτός ο χαρακτήρας εξελίχθηκε στον πλοίαρχο Κρίστοφερ Πάικ, τον οποίο υποδύθηκε για πρώτη φορά ο Τζέφρι Χάντερ. Στον ηθοποιό Λόιντ Μπρίτζες προσφέρθηκε ένας πρωταγωνιστικός ρόλος για την υπό σχεδίαση σειρά, αλλά εκείνος αρνήθηκε. Ξεκαθαρίζοντας ότι δεν είχε πρόβλημα να συνεργαστεί με τον Ρόντενμπερι σε προσωπικό επίπεδο, δεν διατηρούσε, ωστόσο, το παραμικρό ενδιαφέρον να πάρει μέρος σε μία παραγωγή επιστημονικής φαντασίας. 

Τον Απρίλιο του 1964 ο Ρόντενμπερι παρουσίασε το προσχέδιο του Star Trek στην Desilu Productions, μια κορυφαία ανεξάρτητη εταιρεία τηλεοπτικών παραγωγών. Συναντήθηκε με τον Χέρμπερτ Φ. Σόλοου, διευθυντή παραγωγής της Desilu. Ο Σόλοου θεώρησε την ιδέα πολλά υποσχόμενη και υπέγραψε τριετές συμβόλαιο ανάπτυξης προγράμματος με το Ρόντενμπερι. Η Λουσίλ Μπολ, επικεφαλής της Desilu, παρότι αρχικά ήταν ελάχιστα εξοικειωμένη με τη φύση του έργου, έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην παραγωγή του πρώτου «πιλοτικού» επεισοδίου. Η ιδέα αναθεωρήθηκε και ολοκληρώθηκε εκτενώς κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου - το πιλοτικό επεισόδιο με τίτλο The Cage γυρίστηκε στα τέλη του 1964 με κεντρικό πρωταγωνιστή τον Jeffrey Hunter- αλλά οι διευθυντές της NBC το απέρριψαν ως «στατικό» και μόνο με την παρέμβαση της Ball, δέχτηκαν να παραγγείλουν έναν δεύτερο «πιλότο». Στην άρνησή τους να δεχτούν το Star Trek έπαιξε σίγουρα έναν κομβικό ρόλο το γεγονός πως την ίδια εποχή βρισκόταν σε ανάπτυξη, από άλλο, ανταγωνιστικό δίκτυο, η παρόμοια σειρά του Irwin Allen με τίτλο Lost in Space. Το NBC πήρε έτσι την ασυνήθιστη απόφαση να πληρώσει για ένα δεύτερο πιλοτικό επεισόδιο, χρησιμοποιώντας το σενάριο του επεισοδίου με τίτλο Where No Man Has Gone Before. 

Μόνο ο χαρακτήρας του εξωγήινου Υπάρχου - αξιωματικού επιστημών κ. Σποκ, τον οποίο υποδύεται ο εμβληματικός Λέοναρντ Νίμοϊ, διατηρήθηκε από το πρώτο πιλοτικό επεισόδιο και μόνο δύο μέλη του καστ, η Μάτζελ Μπάρετ και ο Νίμοϊ, μεταφέρθηκαν στην σειρά. Αυτό το δεύτερο πιλοτικό επεισόδιο αποδείχθηκε ικανοποιητικό για το NBC και το δίκτυο συμπεριέλαβε το Star Trek  στο επερχόμενο τηλεοπτικό του πρόγραμμα για το φθινόπωρο του 1966. Το δεύτερο πιλοτικό επεισόδιο παρουσίασε στο κοινό τους περισσότερους από τους άλλους κύριους χαρακτήρες: τον Καπετάνιο Τζέιμς Τ. Κερκ (Γουίλιαμ Σάτνερ), τον Αρχιμηχανικό Υποπλοίαρχο Μοντγκόμερυ Σκοτ ​​(Τζέιμς Ντούχαν) και τον Υποπλοίαρχο Χίκαρου Σούλου (Τζορτζ Τακέι), ο οποίος υπηρέτησε ως φυσικός στο δεύτερο πιλοτικό επεισόδιο, αλλά εν συνεχεία έγινε ο κύριος πηδαλιούχος για όλη την υπόλοιπη σειρά. Ο βετεράνος καλλιτέχνης Πολ Φιξ υποδύθηκε τον Δρ. Μαρκ Πάιπερ στο δεύτερο πιλοτικό επεισόδιο. Ο γιατρός του πλοίου Λέοναρντ ΜακΚόι (ΝτεΦόρεστ Κέλι) εντάχθηκε στο καστ όταν ξεκίνησαν τα γυρίσματα για την πρώτη σεζόν και παρέμεινε για την υπόλοιπη σειρά, φτάνοντας να θεωρείται ο τρίτος βασικός πρωταγωνιστής. Στο μόνιμο πλήρωμα του πλοίου κατά την πρώτη σεζόν συμμετείχαν επίσης η υπεύθυνη επικοινωνίας, υπολοχαγός Νιότα Ουχούρα (Νισέλ Νίκολς), η πρώτη Αφροαμερικανίδα που ανέλαβε τόσο σημαντικό ρόλο σε αμερικανική τηλεοπτική σειρά, η ιδιαιτέρα γραμματέας του καπετάνιου, Τζάνις Ραντ (Γκρέις Λι Γουίτνεϊ), η οποία αποχώρησε (κάτω από αδιευκρίνιστες μέχρι σήμερα συνθήκες) στα μέσα της πρώτης σεζόν και η Κριστίν Τσάπελ (Μάτζελ Μπάρετ), ως η επικεφαλής νοσοκόμα του σκάφους και βοηθός του Δρος ΜακΚόι. Ο Σημαιοφόρος Πάβελ Τσέκοφ (Γουόλτερ Κένιγκ) ​​εντάχθηκε στο καστ ως πλοηγός  στη δεύτερη σεζόν της σειράς. Τον Φεβρουάριο του 1966 και πριν προβληθεί το πρώτο επεισόδιο, το Star Trek παραλίγο να ακυρωθεί από την Desilu Productions: Η εταιρεία είχε ανοιχτεί οικονομικά απ’ το να καταβάλει τη δαπάνη μόνο μίας ημιώρου εκπομπής (The Lucy Show) στο να χρηματοδοτεί (με μερικό έλλειμμα) δύο ακριβές ωριαίες εκπομπές, Mission: Impossible και Star Trek. Τελικά όμως, η Λουσίλ Μπολ πείσθηκε από τον Σόλλοου ότι και οι δύο εκπομπές έπρεπε να συνεχιστούν.