«Space: 1999» ή μήπως… 2029;

Τι ακολουθεί μετά το «Άρτεμις II»;

[Γράφει ο Νίκος Δ. – Θ. Νικολαΐδης]

Ενώ η τελευταία επανδρωμένη Αμερικανική αποστολή στη Σελήνη (πρόγραμμα «Απόλλων 17») πραγματοποιήθηκε το Δεκέμβριο του 1972, η NASA σχεδιάζει τώρα, περισσότερο από μισόν αιώνα μετά, να επιστρέψει στο στόχο της (πλήρους, αυτή τη φορά) κατάκτησης του μοναδικού δορυφόρου της Γης. Οι Η.Π.Α. είναι άλλωστε η μοναδική χώρα στον κόσμο που έχει καταφέρει να στείλει ανθρώπους στο φεγγάρι, με ξεκίνημα την ιστορική αποστολή «Απόλλων 11» (20 Ιουλίου 1969) όταν οι αστροναύτες Neil Armstrong (πρώτος) και Buzz Aldrin περπάτησαν στην επιφάνειά του. Έκτοτε, μόλις δέκα ακόμη (άνδρες) συνάδελφοί τους επανέλαβαν εκείνο τον άθλο, όλοι τους λευκοί.

Το πρόγραμμα Artemis, που ξεκίνησε το 2022 σχεδιάζει να πάει πολύ πιο μπροστά, αφού ο μακροπρόθεσμος σκοπός του είναι, όχι μόνο η επάνοδος του ανθρώπου στη Σελήνη, αλλά η εγκατάσταση μονίμων βάσεων εκεί, που θα χρησιμεύσουν για περαιτέρω έρευνα και αποστολές προς άλλους πλανήτες. Απώτερος στόχος -είναι εμφανές πλέον- τίθεται το ταξίδι ενός (επανδρωμένου) σκάφους προς στον πλανήτη Άρη, που με τα σημερινά δεδομένα, θα απαιτούσε μία χρονική διάρκεια η οποία θα κυμαίνονταν από τέσσερις (στην ιδανική περίπτωση…) έως και οκτώ μήνες!

Ένα «σκαλοπάτι» πιο ψηλά…

Η NASA θεωρεί την αποστολή Άρτεμις II ως προϋπόθεση για επόμενες, ανάλογες επιχειρήσεις (Άρτεμις ΙΙΙ – VI), με τις οποίες, αστροναύτες θα προβούν σε αλλεπάλληλες επισκέψεις στη Σελήνη. Με τη χρήση της ατράκτου Orion, του πυραύλου SLS και του Συστήματος Προσεδάφισης Ανθρώπινου Δυναμικού Starship της υπηρεσίας SpaceX, θα πραγματοποιηθούν περίπατοι, λήψεις δειγμάτων, καθώς και πειράματα. Με τον τρόπο αυτό, οι υπεύθυνοι της διαστημικής υπηρεσίας των Ηνωμένων Πολιτειών θα θέσουν τα θεμέλια για την επίτευξη μιας μόνιμης και απόλυτα βιώσιμης ανθρώπινης παρουσίας στη Σελήνη, με την ολοκλήρωση της κατασκευής ενός σεληνιακού διαστημικού σταθμού (υπό την ονομασία Gateway).

Η σκέψη των παλαιότερων από εμάς επιστρέφει στη Βρετανική τηλεοπτική σειρά επιστημονικής φαντασίας με τίτλο Space: 1999 (1975-1977) των Gerry και Sylvia Anderson, την οποία απολαύσαμε στην Ελλάδα σε δύο «δόσεις»: Ασπρόμαυρη την 1^η της σεζόν και έγχρωμη τη 2^η. Σύμφωνα με το σενάριο, το μελλοντικό (για το 1975) έτος 1999, η Σελήνη είναι πια αποικισμένη από τον άνθρωπο, που έχει εγκαταστήσει στην επιφάνειά της μία πλήρως εξοπλισμένη Σεληνόβαση (υπό την επωνυμία Alpha) στην οποία διενεργούνται επιστημονικές έρευνες και διάφορες αναλύσεις.

Ήταν απόλυτα λογικό, καθώς βρισκόμαστε στα μέσα της δεκαετίας του ’70, οι παραγωγοί της σειράς να υποθέσουν ότι θα απαιτούνταν ακόμη 20 περίπου χρόνια, έως ότου το πρώτο βήμα (που έγινε το 1969) να εξελιχθεί σε κατάκτηση. Ωστόσο, τα πράγματα εξελίχθηκαν διαφορετικά: Ο σφοδρός ανταγωνισμός των δύο υπερδυνάμεων (ΗΠΑ-ΕΣΣΔ) ως απόρροια του ακήρυκτου, «Ψυχρού Πολέμου» μεταξύ τους, που είχε ξεκινήσει αμέσως σχεδόν μετά τη λήξη του Β’ Π.Π., σύντομα οδήγησε σε μία άνευ προηγουμένου οικονομική «σύγκρουση», που εξάντλησε τις δυνατότητες και των δύο συνασπισμών! Η Σοβιετική Ένωση θα κατέρρεε με την ολοκλήρωση της δεκαετίας του ’80, ενώ οι Ηνωμένες Πολιτείες θα «φρέναραν» για χρόνια κάθε περαιτέρω απόπειρα, ιδιαιτέρως μετά από τα δύο τραγικά δυστυχήματα που σημειώθηκαν στα μέσα των 80ς.

Να που τώρα, όμως, με προπομπούς αστροναύτες οι οποίοι γεννήθηκαν μετά την τελευταία επανδρωμένη αποστολή  στο φεγγάρι, η προοπτική επανέρχεται. 

Λέτε τελικά, το έτος 2029 να μας επιφυλάσσει ότι -υποτίθεται πως- είχε συμβεί το 1999;