«Space: 1999» ή μήπως… 2029;

Τι ακολουθεί μετά το «Άρτεμις II»;

[Γράφει ο Νίκος Δ. – Θ. Νικολαΐδης]

Ενώ η τελευταία επανδρωμένη Αμερικανική αποστολή στη Σελήνη (πρόγραμμα «Απόλλων 17») πραγματοποιήθηκε το Δεκέμβριο του 1972, η NASA σχεδιάζει τώρα, περισσότερο από μισόν αιώνα μετά, να επιστρέψει στο στόχο της (πλήρους, αυτή τη φορά) κατάκτησης του μοναδικού δορυφόρου της Γης. Οι Η.Π.Α. είναι άλλωστε η μοναδική χώρα στον κόσμο που έχει καταφέρει να στείλει ανθρώπους στο φεγγάρι, με ξεκίνημα την ιστορική αποστολή «Απόλλων 11» (20 Ιουλίου 1969) όταν οι αστροναύτες Neil Armstrong (πρώτος) και Buzz Aldrin περπάτησαν στην επιφάνειά του. Έκτοτε, μόλις δέκα ακόμη (άνδρες) συνάδελφοί τους επανέλαβαν εκείνο τον άθλο, όλοι τους λευκοί.

Το πρόγραμμα Artemis, που ξεκίνησε το 2022 σχεδιάζει να πάει πολύ πιο μπροστά, αφού ο μακροπρόθεσμος σκοπός του είναι, όχι μόνο η επάνοδος του ανθρώπου στη Σελήνη, αλλά η εγκατάσταση μονίμων βάσεων εκεί, που θα χρησιμεύσουν για περαιτέρω έρευνα και αποστολές προς άλλους πλανήτες. Απώτερος στόχος -είναι εμφανές πλέον- τίθεται το ταξίδι ενός (επανδρωμένου) σκάφους προς στον πλανήτη Άρη, που με τα σημερινά δεδομένα, θα απαιτούσε μία χρονική διάρκεια η οποία θα κυμαίνονταν από τέσσερις (στην ιδανική περίπτωση…) έως και οκτώ μήνες!

Star Trek: Warp Drive!

 

Τα ταξίδια με ταχύτητα μεγαλύτερη από εκείνην του φωτός (300.000 χιλιόμετρα/δευτερόλεπτο), είναι ένα από τα βασικά στοιχεία της πλοκής που κάνουν την υπόθεση του σύμπαντος της διάσημης σειράς επιστημονικής φαντασίας με τίτλο Star Trek να δείχνει αληθοφανής και παράλληλα να λειτουργεί πειστικά, στα μάτια του κοινού. Φανταστείτε το Ταξίδι στ’ Αστέρια να ήταν, ουσιαστικά, ένα Πλανητικό Ταξίδι, περιορισμένο δηλαδή στα όρια που η παρούσα διαστημική τεχνολογία θα επέτρεπε: Εντός του διαπλανητικού περιβάλλοντος του Γαλαξία μας και τίποτα παραπέρα.